امروز روز تولد من است

 در روزي اينچنين پر از ظلمت از علق متعفن به در ياي نكبت شما غرق شدم

براي روز تولدم حتي شاخه گلي از شما نميخواهم(كه نيست)

                                       كمي كنار برويد تا هوائي بخورم

هيچ شمعي نميخواهم كه فوت كنم

شما خورشيد را خاموش كرده ايد و آسمان شهر را سياه .

تاوان زجر نه ماهه مادري

اينك

شايد

شكنجه نود ساله زيستن در ميان شما باشد

و اين را من همان لحظه نخست دريافتم

آنگاه كه پرستار سفيد پوش بخش زنان بيمارستان شهدا

ضربه اي محكم همچون شلاقي دردناك بر پشتم زد

و من در بدو ورود به ميان شما گريستم

آه كه چه سخت است جشن اين زنده بودن

   و چه دردناك است اين با شما بودن

لطفاً اگه شروع به خوندن كرديد تا آخر بخونيد .زياد وقتتون رو نميگيره .تقريباً يك سال  از اولين نوشتنم ميگذره .هميشه آذر برام پر از خاطرات تلخ وشيرين بوده .مي دونم كه تو اين مدت  زياد  فعال نبودم اما  دوستاي خوبي پيدا كردم ووا قعاً تو اين مدت تخليه شدم.چون بغض وحشتناكي بر من حاكم بود واگه نمي نوشتم مي تركيد. خب سرتون رو درد  نيارم  .از همه دو ستام چه اونائي كه يه بار بهم سر زدن وجه اونائي كه بيشتر(مثل مريم خانم دوست خوبم ) تشكر مي كنم.آخرين مطلب وبلاگم به عنوان حسن ختام  دو تا سپيده  كه  اولي به وطنم ايران تقديم ميشه و دومي به نسل پر درد وطن:

۱.اي كار فكر مي كنم كه بعد از تفالي به حافظ نوشته شد.نميدونم به هر حال مهم هم نيست

شنيده ام كه غريبي،

مي گويند تازه به اين شهر آمدي.

من هم روزگاري مانند تو غريب بودم

امّا خزان اين شهر بيست وچهار بهارم را ويران كرد

واينك من آشنائي پر غربتم.

با من بيا تا يكدم از اين همه رنگ بشنوي؛

دوشادوشم بيا

               تا اين موزه را به تماشا بگرديم.

نگاه كن موزه را بنگر كه در اين غروب غمبار

                                                   چه زيباست.

به سمت راست خيره شو

                آنجا را بوستان لاله مي گويند.

خوب بنگر

      كفتاران زير سايه لاله ها در خوابي آرامند.

به سمت چپ گوش كن

             اينان آوازهاي خوش را چه زيبا بر طبل مي كوبند.

پشت سر،!

    نمي دانم  جه نام دارد ؛ولي جه شوم است ودردناك.

و روبرو را بينديش

    كه گردابي مهيب از مبهم است.

آه،

  بنشين تا موزه را به تماشا بميريم

                 .....

          (سكوتي سرد)

               ....

آهاي آشنا ،اينك كه ميداني از اينجا برو:

"ما در اين شهر آزموده ايم  بخت خويش        بيرون بايد كشيد از اين ورطه رخت خويش"

۲.

ما

یکی پنجه ایم که سرمای هوای شهر

                             نای مشت شدنش را ربوده است.

پنجره ای بر اتاقی تاریک

                   رو به شبی تاریکتر.

مرثیه ای که در شبی پر از شرم ولذت

بر این گورستان گریسته  شد.

زخمی نا خواسته که بر این پیکر عفونتی دردناک است

        و جراحانی که با تیغی بد فرجام

                           طمع بر کشتن زخم و پیکر دارند.

در پناه حق

                          "محمد"

که در آن سایه هم به هنگام رفتن،

        با پشت پائی زمین گیرت می کند

 آنجا که سکه های کاسبان هم به خون خداآغشته است .

ومن تورا در زیر قطار بی اعتمادی دختران نا بکر

                                       مرده ای بیشتر نمی بینم

در انتهای کوچه پرسه ،در این شهر، شبی

سگانی را دیدم که با تکه نانی ساعتها دم می جنباندند و

وغ وغ گوش خراشی را عبادت خالصانه خدا ی خود می دانستند؛

(من از سگان نمیترسم ،ترس من از هاری بعد از گاز سگان است).

در اینجا کبوتران

               سنگی هم برای چیدن ندارند .

تبدیر هشیاران، شهر را مست کرده است.

شبانه رفتم تا به آخر هرزگی

کمی آنطرفتر دیدم،

نه،شنیدم:

      در این شلوغ بی کسی، دستانم را توبگیر

                             "  محمد"

"تقديم به دوست نااميدم تا شايد كمي زيبائي زندگي را حس كند"

در دل من اميدي به صبح نيست؛

             من آمدن خورشيد را به انتظار نشسته ام. 

امشب از نماز مغرب صداي خروسان را مي شنوم.

ديگر بر مزار شما مردگان نخواهم گريست؛

                             اسرافيل در صور من دميد-

                                                  ‌‌‍]فقط يكبار.

كلاغ سياه شب چون هدهدان خوش خبر گشته است.

امشب

به دوستم كه از كوچه هاي ياس ميگذ شت

و راه گم كرده ناگه منزل مرا كوبيد وگفت:

تا آمدن خورشيد راهي به درازاي يك شب

است و شب تاريك پر پيچ،خواهم گفت:كه در

تاريكي اين شب،هر ستاره خورشيدي است

اما كمي دورتر...

بايد ديد

بايد رفت                                            

                             "محمد "